viernes, 29 de abril de 2011

BOCETO SOBRE "LLUVIA ÁCIDA" (por AZRAMARI)


Pues nada, que aquí se ha lanzado Azramari con este boceto (sí, para él esto es un boceto...) sobre el relato "Lluvia ácida", que irá incluido en el libro "Horrores del mañana" (a ver si tanto Azramari como yo nos liberamos de estudios y otras mierdas y lo rematamos. Tampoco es que nadie lo esté esperando, pero yo tengo ya ganas de que un puñadete de amigos lo tenga, y con eso me basta y me sobra ;D).

Como veis, tan inquietante y espeluznante como siempre...

Gracias, Azra ;)

lunes, 25 de abril de 2011

HELLEVATOR (The bootled fools. 2004)


Las pocas películas que veo ahora son orientales, y ésta fue la que cayó la otra noche. Lo cierto es que no esperaba mucho de ella, y me sorprendió gratamente.

La película es de bajo presupuesto, pero usado con sabiduría. La historia es correcta y sobre todo destaca en la forma en que está contada: crea un ambiente claustrofóbico y enfermizo; el montaje está realmente bien, formando parte de lo que se cuenta (esas visiones drogo-psicóticas de la protagonista...), la música y atmósfera me han llegado a recordar a lo vivido en Silent Hill... y en conjunto te tiene atrapado ahí mirando sin remedio, que es lo suyo en una película :D


Creo que gustará especialmente a los amantes del ciberpunk entremezclado con distopías futuristas (y no miro a nadie... :P). Sin ser una obra absolutamente genial, sí que tiene esa impronta que dejan aquellos que aman lo que hacen. Ojalá muchos directores aprendieran de éste el cariño y el respeto por el cine de verdad.


miércoles, 20 de abril de 2011

ALICE IN CHAINS - "Black gives way to blue" (2009)


Alice in chains es el más metalero de todos los grupos grunge; tiene unas guitarras que ya las quisieran para sí muchos grupos metal. Con un estilo muy particular y reconocible (cantan a dos voces), alcanzaron notable éxito en los 90. Hace unos años me escuché sus obras y tienen un montón de canciones realmente buenas. Su cantante original murió en el 2002 y yo les perdí la pista.

El caso es que para este disco han vuelto con todas las virtudes de su estilo relucientes (el nuevo cantante clava la voz del fallecido Layne!); no todas las canciones brillan a la misma altura, pero el disco tiene momentos en verdad potentes.

Un buen disco, que gustará especialmente a los nostálgicos grungeros.




So I found myself in the sun, oh yeah
A hell of a place to end a run, oh yeah

California, I'm fine
Somebody check my brain
California's all right
Somebody check my brain
Check my brain

I walk these streets, I creep and I fall, oh yeah
When she sang I answered the call, oh yeah

California, I'm fine
Somebody check my brain
California's all right
Somebody check my brain

Aaaaah tears have filled my bones
Aaaaah years expended gone

[Guitar]

I hung my guns and put em away, oh yeah
The trick of the trade, and by the way, oh yeah

California, I'm fine
Somebody check my brain
California's all right
Somebody check my brain

Aaaah tears have filled my bones
Aaaah years expended gone
[Repeat]

Check my brain, check my brain...

domingo, 17 de abril de 2011

GLORY TO THE FILMMAKER! (Takeshi Kitano. 2007)


Hace unos años solía ver casi cualquier mierda de película de estreno, americanas normalmente, de estas que gastan más en promoción (porque funciona, a la vista está) que en el producto en sí. Ya no. Uno se hace mayor y se acaba hartando de todo aquello que se arrastra bajo el sol; esto incluye desde luego toda esta basura que se hace llamar cine cuando en realidad son videoclips (dirigido a la generación MTV que ha crecido con ellos), bodrios por norma y mediocres como rara excepción (y que, ante la supremacia del bodrio, hasta se llegan a confundir con buenas películas... ¿Alguien dijo "Avatar"?).

El futuro está en oriente. Es algo que todos intuimos, por no decir que sabemos.

Me he tragado dos o tres películas de Takeshi Kitano (sí, ese, el de Humor amarillo) y, buah!, ha sido un soplo de viento fresco; como abrir una ventana después de llevar toda la tarde descuartizando gente... (ejem... xD). Yo siempre he abierto un libro o ido a ver una película con la vaga esperanza de ser sorprendido, de que me alterasen los esquemas mentales de alguna forma. Y él conmigo lo ha conseguido.

Su cine es personalísimo -no es desde luego generalista-, imprevisable (en grado extremo), absurdo, surrealista, imaginativo, irreverente, libre como pocos, humorístico a veces, con un poso de amargo existencialismo... y por encima de todo, único; creo que resultaría un reto en verdad difícil para cualquier cineasta un "haz una pelí al estilo Takeshi" y que no se notase por algún lado. Lo cual ya dice mucho de él.

Si me preguntasen de qué va esta "Glory to the filmmaker", no sabría muy bien qué contestar. Al principio parece un documental autoparódico, en el que va mostrando ¿cómo haría Takeshi una peli de terror? ¿Y una de ciencia-ficción?... y así, para ir desbarrando según avanza hasta puntos indescriptibles xD. El caso es que tiene algo que te mantiene hipnotizado ahí mirando; en mí creo que fue el hecho de saber que no podía intuir la siguiente escena por llegar ni por puro rebote.

Recomendada para todos aquellos que, en verdad, quieran ver algo diferente.



miércoles, 13 de abril de 2011

"REQUIEM POR MI ALMA", traducido al georgiano (por TINA SHELIA)


Sí, a mí también me sorprendió saberlo :D

Un buen lector (fijaos si es bueno, que ha sido uno de los pocos en comprarme un libro desde que los puse en Lulu.com; gracias Jordi! ;D) me comentó que una chica de Georgia, que está aprendiendo español, había traducido este relato a su idioma natal; simplemente le había gustado, lo encontró cercano, y quería tenerlo así. A mí me pareció un gesto bonito, y que me volvió a hacer reflexionar acerca de lo universal que encierran las palabras; así que quise darle las gracias personalmente y pedirle permiso para colgar junto al original su traducción. Ella, muy amable, me lo concedió :)

Sé que moriré sin saber una sola palabra de georgiano pero, ya solo visualmente, el texto me ha transmitido una bonita sensación, como de hechizo escrito en un leguaje vedado de runas y arcanos, lejano pero al mismo tiempo familiar. Aquí lo tenéis.

Gracias Tina :)



ჩემი სულის რეკვიემი

ქალაქიდან მოშორებით, გორაკის თავზე ავათრიე ჩემი აბგა. მერე კი იქვე მდგარ ხესთან დავდე.
ჩემი საფლავის გათხრა დავიწყე....
ცოტახანში მიწამ პირი დააღო. ბუნებრივი, ჯანსაღი სურნელი ჰქონდა - განსხვავებით იმ ყველაფრისგან რაც მის ზედაპირზე ლპება და იხრწნება. აბგას პირი მოვხსენი და იქიდან ერთი მეორეს მიყოლებით ამოვიღე ჩემი სურვილები.
ყველა როგორი მოძველებული, სულელურია...
თითქმის არამატერიალური თავისი არარეალური არსის გამო. ცვიოდნენ და ცვიოდნენ. მესმოდა როგორ ენარცხებოდნენ ფსკერზე.
შემდეგ აბგიდან ამოვიღე და მოვისროლე ყველა ჩემი მოგონება. ათასობით მოგონება...ყველანაირი ფორმის, ზომის, ასაკისა და ფერის, რომლებიც თითქმის მთლიანად იყო დაფარული გაყინული გრძნობებით. წამიერად დროის სიღრმეებიდან იმ ძველ დროში მაბრუნებდნენ. ამდენი მოგონება....ბოლო არ უჩანდა. აი, ბოლო მათგანი ჩავარდა საფლავში. ახლა ისინი ყველა უკეთეს ადგილას არიან.
ყველა! გამონაკლისის გარეშე.
ვცლიდი რა აბგას ჩემს სხეულს მზარდი შფოთვა და რაღაც გაურკვევლობის შეგრძნება დაეუფლა. დარტყმებს ვგრძნობდი...შინაგან ნაკაწრებს. ყოველჯერზე უფრო და უფრო ძლიერს და სასოწარკვეთილს.
ვიცოდი რაც იყო.
რაც უნოდოდა.
მაგრამ ამ წუთამდე მე არ ვიყავი მზად მიმეღო გარდაუვალი გადაწყვეტილება. ეს ის იყო, რისი სათანადოდ გაკეთებაც მხოლოდ მე შემეძლო. გავიხადე პერანგი და ავიღე პატარა ხის ნაჭერი, რომელიც კბილებშუა ჩავიდე. მუხლი მოვიდრიკე ჩემს საფლავთან და ღრმად ჩავისუნთქე. შინაგანი დარტყმები ძლიერდებოდა. მათაც კარგად უწყოდნენ თუ რა მოხდებოდა.
ორივე ხელით ჩემს მთრთოლვარე ნეკნებს შევეხე. ეს ისე სწრაფად უნდა გამეკეთებინა როგორც შევძლებდი. ცერა თითები ჩავასე მათ ქვემოთ.
ტკივილი აუტანელი იყო.
ცხელი სისხლის ნაკადი ვიგრძენი სხეულზე. პირში რომ ხე მედო გავტეხე.
ორივე მხრიდან გადავიგლიჯე. ხორცი ღია იყო. მთელი ძალით ვყვიროდი. ჩემი გონება გიჟი ყვავივით დაჰქროდა, მაგრამ სანამ გაქრებოდა მე ვცდილობდი დამესრულებინა საქმე... თუ გაგრძელებას ვერ შვეძლებდი ყველაფერი ამაო და ფუჭი იქნებოდა.
მკერდი ჯერ ბოლომდე არ იყო გახსნილი მაგრამ ბევრიც არ უკლდა. უცბად ემოციების ველური ნაკადი ამოვარდა იქიდან, გაქანდა და საფლავში ჩახტა.
როცა ჩემი საბოლოო ფიქრები ამოვანთხიე მე შემაძრწუნა ნანახმა.....
ამას ვერასდორს წარმოვიდგენდი....
ცისკრის გრილმა ნიავმა გამაღვიძა. ვერაფერს ვგრძნობდი. მკერდზე ხელი ვიტაცე. ბოლომდე დახურულიყო, ისე მტკიცედ როგორც ორი ერთმანეთზე გადაჯაჭვული ხელი. რაღაცამ უცბად მაიძულა თავი გვერდზე მიმეტრიალებინა. ეს პატარა ცხოველი იყო, რომელიც ფეთქავდა. უფრო სწორედ ასე მეგონა სანამ უკეთესად დავაკვირდებოდი. ეს სხეულის ნაწილი იყო.
ეს ჩემი გული იყო.
მას საფლავიდან, თავის საბოლოო განსასვენებლიდან რამოდენიმე სანტიმეტრი აშორებდა. ძველ ხილს მაგონებდა....დანაოჭებულს. ხელში ავიღე და ვიგრძენი მისი სუსტი გულისცემის სითბო, ვითარცა მომაკვდავი ექო დიდი ხნის წინ არსებული დროის.
მე ის გადავაგდე სიბნელეში. რომ მეტი აღარასოდეს მენახა.

პერანგი ჩავიცვი და აბგისკენ გავეშურე. შიგნით კიდევ დარჩენილიყო რამოდენიმე უსარგებლო აზრი და ორიოდე ილუზია, რომლებიც დღის შუქზე სასაცილოდ და საცოდავად გამოიყურებოდნენ. მოვრჩი აბგის დაცარიელებას და გვედით მოვისროლე. საფლავის მიწით ამოვსებას შევუდექი. ნაპრალის შიდა მხრიდან ჩურჩული და გაურკვეველი ბურტყუნი ისმოდა, უნდოდათ რომ შემემჩნია.
მაგრამ მე გავუძელი და ცალი თვალითაც კი არ შემიხედავს. მე არც მქონდა უფლება შემეხედა რადგან ისინი უკვე მე აღარ მეკუთვნოდნენ. ისინი სხვა ვიღაცასთან უფრო ახლოს იყვნენ, ვიღაცასთან ვინც უკვე აღარ არსებობდა. გავაგრძელე მიწის მიყრა და ხმების უგულებელჰყოფა.
მალე ამოვსავსე საფლავი და მოვასწორე. ერთი შეხედვით ვერავინ მიხვდებოდა რომ ამ ხესთან საფლავი იყო. ტანსაცმელი გავისწორე და გორაკიდან ჩამოსვლა დავიწყე.
უკანმოუხედავად...
ჩემი ნაბიჯი მტკიცე იყო. ჩემი აზრების ნაკადი ქვებს მოუყვებოდა.
შორს ხალხი უკვე იღვიძებდა, მათ უკან კი ჯერ კიდევ ღამე სუფევდა. ჩემსკენ მომავალი ადამიანი შევნიშნე, ხელჯოხს ეყრდნობოდა. ადამიანი, რომელსაც ადრე შევხვედრილვარ, შემომხედა და გამიღიმა. როდესაც ერთმანეთს გავუსწორდით მითხრა:

მეგობარო, ლუის! შენც დილაუთენია ამდგარხარ!
„მე არ ვიცნობ ლუისს“- ვუპასუხე. და თქვენ? დარწმუნებული ხართ რომ მას იცნობთ?
კაცმა გაკვირვებისგან პირი დააღო და ერთი ნაბიჯით უკან დაიხია.
როგორ...შენ... დაიწყო მან.

მე მივუახლოვდი და ყურში ჩავჩურჩულე.
„არასოდეს გამოელაპარაკო უცხოებს, რამეთუ არიცი რა შორს შეიძლევა იყვნენ ისინი..“
ხალხი აღარ ჩანდა.
მე გზა განვაგრძე და ვგრძნობდი თუ რა ფიქრები ტრიალებდა ჩემი ნაცნობის თავში, რომ მე გავგიჟდი, რომ რაღაც საშინელება გადამხდა თავს. უბედური, არ იცის რომ სიგიჟე ცოცხლების პრივილეგიაა.
და არასოდეს მკვდრების.
გზას მივუყვებოდი, რა ნაცნობი ადგილებია, რა უცნაურია. ნიავი ჩემს ლოყებს საამოდ ელამუნებოდა. ჩემი მხედველობა მოულოდბენლად ჩამოფარებულმა ფარდამ დააბუნდოვნა.
სახეზე ცრემლი მდიოდა.
ცრემლები სუფთა კრისტალის.
როგორც ახლადდაბადებულს, რომელიც ეს-ესაა მოევლინა სამყაროს.

Traducción por Tina Shelia (http://gardeniaaa.blogspot.com/)

domingo, 10 de abril de 2011

SEPULTURA - "Arise"

Mi disco favorito de Sepultura, que escuché casi hasta la desintegración. Para mí fue la cima de lo que consiguieron como grupo; una pieza de trash metal ultrapesado, arrollador cual apisonadora cuesta abajo.

Un disco bestial, año 91.




Obscured by the sun
Apocalyptic clash
Cities fall in ruin
Why must we die?

Obliteration of mankind
Under a pale grey sky
We shall arise...

I did nothing, saw nothing
Terrorist confrontation
Waiting for the end
Wartime conspiracy

I see the world - old
I see the world - dead

Victims of war, seeking some salvation
Last wish, fatality
I've no land, I'm from nowhere
Ashes to ashes, dust to dust

Face the enemy
Maniac thoughts
Religious intervention
Problems remain

jueves, 7 de abril de 2011

SPARTACUS. SANGRE Y ARENA (Serie TV)


He visto la serie de reojo (Mientras hacia otras cosas en el ordenador; me aburría demasiado viéndola con los dos ojos a la vez), perdiéndome algún que otro capítulo (y comprobando al retomar que todo seguía igual xD). Creo que todo se sintetiza en esto:

-Desde el nombre pretende ya aprovecharse del halo del Espartaco de Kubrick (buen intento). Después intenta robar el estilo visual del 300 de Zack Snyder, resultando un esperpéntico engendro de intro videojueguil y cómic gore. Quiere ser espectacular y se queda en descojonante.

-La historia (seré generoso) es más endeble que el papel de fumar. Típica, y encima, mal contada. Estructura: matar-follar-hablar gilipolleces. Repetir, con variantes matar-hablar gilipolleces-follar. Repetir. Por cierto, que si esta es la visión que en EEUU tienen de lo que fue Roma ya es que te partes: Marines, pero con espada y taparrabos. Pfff...

-El lenguaje (lo que decía de hablar gilipolleces y los Marines). Buenísimo esto; cómo me reí con frases que en latín sería hasta imposible construir. "¡Cierra la puta boca!", "Los dioses me quieren dar por culo", "No digas una jodida palabra"... y así; jojo... igualito que en West Point. Si en Roma se hablaba así, yo soy fan de Cristina Aguilera.

-Actuaciones: el ya clásico estilo con el que jolgoriwud lleva agilipollando al mundo desde hace décadas: posturitas, miraditas de medio perfil "Mira qué atractivo a la par que duro soy" (ellos) "¿Has visto lo buenorra y follable que estoy?" (ellas). Los papeles no se los creen ni ellos; aunque tampoco se les puede culpar por esto.

-Sexo: metido con calzador y sin venir a cuento. Estereotipado, frío, artificioso y (aunque no lo parezca) pudoroso. Comparadlo con las escenas de la estupenda serie Roma, y luego me contáis.


-Sangre: unos 40 litros por persona. Cortes y mutilaciones por doquier. Los efectos del ordenador cantan de lo lindo en muchos momentos: chorros de sangre imposibles (que tampoco funcionan como la exagerada expresión-cómic qu pretenden), superposición de heridas o de personajes sobre el fondo; la sensación de irrealidad es constante. Los combates, de repetidos, llegan a aburrir (y eso que son el núcleo de la serie). Algunas muertes, por retorcidas e histriónicas, me han recordado a las fatalitys del Mortal Kombat. Descacharrantes (auque esa no fuera la intención).

-Efecto Matrix: cómo no, aquí también. Acelerar y enlentecer la cámara en toda escena de acción, de forma constante, hasta crear un batiburrillo estúpido, ridículo y molesto de ver. Seguid así, chicos. Sois grandes.

Resumiendo: una serie imbécil de cojones, pensada para ese morbosete pre-adolescente que pervive en algún rincón de nuestra mente, que se aburre siguiendo una historia, pero deseoso de escenas semiporno y gorefestivas encadenadas.

Viva la evolución.

"SPARTACUS: SANGRE Y ARENA" en AMAZON

martes, 5 de abril de 2011

ZOMBIE APOCALYPSE (Xbox 360)


Zombie apocalypse es un juego disponible en descarga directa en el Bazar de Xbox Live. Se trata de un arcade tipo mata-todo-lo-que-se-mueva (zombis en este caso), con un planteamiento similar al Serious Sam (o sea: hordas infinitas que aniquilar, rodeado por todas partes), pero en un solo escenario y con vista cuasi-cenital. Los controles son bien sencillos: stick izquierdo para la dirección, stick derecho para disparar (¿Eres tan viejo como para recordar el Ikari warriors o el Guerrilla war? pues eso) y luego un botón para arrancar la motosierra (¡yupi!) y otro para lanzar conejitos-bomba que actúan de señuelo para liberarte de la presión de unas cuantas docenas a la vez xD

El punto fuerte del juego es que vale para cuatro jugadores a la vez (yo me lo acabé a triples), aunque la necesidad de táctica es más bien mínima (¡Déjame ese lanzagranadas, cabrón! o ¡Ayudadme, hijos de puta! -ya sabéis...). El repertorio de armas es el típico de una mochila de crío de la E.S.O: lanzamisiles, rifles, gatlings, escopetas, lanzallamas... y los zombis son un carnaval: kamikazes con dinamita, gordos que te matan de un barrigazo, otros que tiran shurikens (¡¡), yonkis radiactivos, sheriffs mexicanos dando escopetazos...

La acción frenética se desarrolla en 55 días (fases) y luego desbloqueas un modo llamado "7 días en el infierno" que, os lo aseguro, lo es: ya puedes echarle ganas para acabar con los más de ¡15.000! zombis que te acosarán sin remedio. No quiero volver a ver un zombi en mi puñetera vida, agh... xD

En definitiva, juego de usar y tirar sólo recomendable si te vas a echar unas risas con los amigos. Poco más.

viernes, 1 de abril de 2011

FUNDACIÓN (Isaac Asimov)



En el verano del 92 me fui de vacaciones a Gandía con mis padres. Ya había visto antes el mar, pero era la primera vez que me chapuzoneaba en él y pasaba días junto a su magnética influencia. Comprendí lo bien que representa la idea de infinitud de espacios inabarcables, la perspectiva real en que nos sitúa, recordándonos nuestra insignificancia existencial. Y de noche, esa monstruosa masa oscura y su inhumano rumor ancestral me hizo sentir la metáfora que es de los horrores que Lovecraft plasmó en papel.

En aquellos días me fundí seis mil pelas en distintos chiringos playeros comprando libros. Todos de ciencia-ficción y terror; de Thomas Disch, Wells, algunos de Stephen King (todos tenemos un pasado oscuro... :P) y "Fundación", de Asimov.

Esta obra también cuenta con la etiqueta de clásico incuestionable de la ciencia-ficción. Y opiniones hay para todos: desde quienes la consideran un aburrimiento hasta los que la suben a los altares. A mí me gustó, y aunque apenas recuerdo nada de la trama (veinte años sí son algo, por mucho que el dicho afirme lo contrario...), salvo algunos detalles:

-Que el Hombre había fundado un Imperio estelar y que la Tierra era un lugar mítico, cual cáliz de Cristo, perdido en la inmensidad. Bonita idea ésta.

-El concepto de Psicohistoria.

-La escala. En verdad uno sentía esa dimensión universal, las distancias cósmicas. Como una mota de polvo flotando en una catedral.

Leer a Asimov es siempre un gustazo, incluso cuando la historia que cuente sea mediocre. Irradia luz, optimismo, racionalidad y fe en las capacidades del ser humano. Hace mucho que no cojo un libro suyo, pero por aquellos años me devoré docenas. Y siempre me dejaba pensando "Ojalá fuéramos todos así".

La saga de la Fundación cuenta con más de catorce libros -algunos creo que incluso escritos por otros tras su muerte-, pero estos son los cuatro que yo me leí:




LinkWithin

Blog Widget by LinkWithin